Base Doğan’ın ölümü

Orhan Eskiköy

“savaş bitmedi, gömün acıları silahları toprağa
lakin toprağı nereye gömeceğiz?”
Cenk Gündoğdu

Ateşe yaklaş dedim Base Teyze, biraz daha. Biraz daha… Soba’dan ateş taşıyordu. Ateş…  Yüzü yanıyormuş, yeniden de yaklaşıyordu. Yandım demiyordu.

Çekim bitti. Anladım. Özür diledim. “Base Teyze, yandığını niçin söylemedin?” Sorumu duymadı. “Kim ateşe uzun uzun bakar” dedi. Kederliydi.Her şeyi ondan daha az bildiğim üzere bunu da bilemedim. “Deliler” dedi.

Ortamızda tıpkı ateş dururken Base Doğan ölüverdi. Meyyit bir şairin gerisinden konuşmak kolay olabilir. Tanıdığım bir şair ölmedi şimdi. Okuması yazması olmayan bir şair de tanımadım daha. Base Teyze, aklında tuttuğu binlerce sözle şiir yazılacağını bilmiyordu. Şair sözlerin anasıdır. Bilmiyordu. O hem dört çocuğun hem de sözlerin anası olmayı istemiyordu.
İstemediğinden değil de hem bir Kürt hem de bir Alevi bayan olarak bu ülkede dört çocuk büyütürken şiir yazılacağına inanmıyordu. O çocukları gün görmeden şiir yazacak kadar şair değildi.

Artık Base öldü. Kelamı de yanında götürdü. Gerisinden toplasın Mazlum olan. Bugün ülke yangın yeri… Uzun uzun bakıyoruz ve ateşe her gün biraz daha yaklaşıyoruz.

Base Teyze! Sen üzerinde yaşarken silahları toprağa gömemedik, tahminen sen altında uyurken gömeriz. O gün toprağı yuğ, ateş sönsün.

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir